• facebook
  • twitter
  • YouTube
  • Newsletter
  • rss
  • Ostatnia stacja Armii

    Marcin Jakimowicz

    |

    GN 14/2005

    dodane 06.04.2005 09:30

    Budzy umiera. To widać, słychać, czuć. Jak to? Przecież Armia ma się coraz lepiej, gra koncert za koncertem, a jej lider nagrywa płytę za płytą? Kiedyś w sztandarowej piosence Armii śpiewał: „My jesteśmy ziarna, rozrzucone ziarna”, teraz ziarna obumierają, aby przynieść owoc. Taka jest kolej rzeczy. Tak mówi Biblia.

    Ultima thule to chyba najmroczniejszy krążek Armii. Płyta jest tajemnicza, pustynna. I muzycznie, i tekstowo. Niedawny zachwyt neofity zastąpiło mozolne poszukiwanie. Pan Bóg, który objawił się Tomkowi Budzyńskiemu przed dziesięciu laty, ukrył się i zmusił muzyka do poszukiwań. Nie jest to łatwa droga. Wiedzie przez mrok i oschłość.

    Wrażenie to potęguje tajemnicze malarstwo De Chirico, które ilustruje płytę. Co zaskakuje najbardziej? Długa, dwudziestominutowa piosenka tytułowa. To psychodeliczna suita w klimacie, którego nie znaleźliśmy dotychczas na krążkach Armii. Były już wycieczki w stronę ostrego punka, ściana dźwięku drapieżnego metalu, a nawet pulsujące reggae, ale piosenka „Ultima thule” przypomina raczej bardzo wczesne dokonania Pink Floyd. To nowa twarz Armii.

    Album został nagrany w studiu OBUH w Lublinie, a jego produkcją zajął się grający w zespole na waltorni Krzysztof „Banan” Banasik. Przez mrok spowijający poszczególne piosenki przebija się delikatne światło. Słowa zamykające płytę brzmią wyraźnie: „Syn po prawicy Ojca. Ostatnia stacja”.

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    Reklama

    Reklama

    Zachowane na później

    Pobieranie listy

    Reklama

    przewiń w dół