• facebook
  • twitter
  • YouTube
  • Newsletter
  • rss
  • No i fundament! Wiara

    ks. Tomasz Horak, proboszcz parafii Nowy Świętów

    |

    GN 31/2009

    dodane 01.08.2009 07:17

    Z grup parafialnych, oazowych, ministranckich coś emanuje. Nie są przypadkowym tłumkiem, lecz zintegrowaną wspólnotą

    Polazłem na królującą nad naszą okolicą Biskupią Kopę. Całkiem spora góra. Piękne lasy, kilka dróg, widoki. Towarzyszył mi Amigo. Szliśmy od czeskiej strony, wejściem dla emerytów. Na grzbiet z naprzeciwka podchodziły dzieci. „Dzień dobry!” – witały nieznajomego. I uśmiechały się do psa. Skąd jesteście? – zapytałem bezceremonialnie, przekonany, że jest to grupa z księdzem. „Z Łagiewnik Małych. A my – Pludry!”. W grupach z księdzem jest jakieś „coś”, co sprawdza się w 9 na 10 przypadków, a co trudno zdefiniować. W tym momencie facet w czapeczce zawołał: „Poznajecie tego pana?”. Poznała katechetka. „To ten ze zdjęcia w »Gościu Niedzielnym!«”. Miłe spotkanie, pies omalże nie został zagłaskany. Razem doszliśmy do wieży na szczycie, ja wróciłem na parking.

    Od jutra będziemy w Rzeczce w Sowich Górach z ministrantami (dziewczyny także). Pani Ola i jej mąż Jacek zgodnie twierdzą: „Wolimy grupy z księdzem. Ta młodzież jest taka, jak my byliśmy kiedyś. Normalna. A szkolne grupy, zwłaszcza na koniec roku, to nieraz szaleństwo. Albo i chamstwo, jak ostatnio”. Nie feruję wyroków ogólnych. To w końcu wycinkowe obserwacje. Sam spotykałem szkolne wycieczki na piątkę. Ale jednak z grup parafialnych, oazowych, ministranckich coś emanuje. Sam cieszę się, gdy w trakcie wakacyjnej wyprawy z „moimi” (najstarsi powyżej dwudziestki) słyszę pochlebne uwagi. Choć bywa, że i nam czasem się oberwie.

    Czym się wyróżniają parafialne grupy? Organizatorem i szefem takiej grupy jest ktoś, kto wcale nie musiałby tego robić, ale chce. I to całkiem za darmo (zwykle dokładając do interesu). Dlaczego ja pojadę z moją czeredą? Bo młodzież od wielu miesięcy tak bardzo się cieszy na tę wycieczkę. Bo wiem, jak wiele mogę dobrego wpisać w serca, w umysły i sumienia chłopców i dziewcząt w tym czasie. Bo ich lubię – nie tak ogólnie, hurtem, ale po imieniu i z osobna. Jak mi ktoś przed laty powiedział: „Ksiądz nas lubi, a może nawet trochę więcej”. A oni nie są przypadkowym tłumkiem, lecz zintegrowaną wspólnotą. Odpowiedzialni za siebie nawzajem, starsi za młodszych, wszyscy za opiekuna, świadomi tożsamości grupy. No i fundament! Wiara. Żywa wiara, więcej – świadomość, że Jezus jest z nami. Chwilą prawdy o sobie jest codzienna Msza. Czasem ktoś nie podejdzie do Komunii. A wieczorem spowiedź na ławce pod dębem.

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    Reklama

    Zachowane na później

    Pobieranie listy

    Reklama

    przewiń w dół