• facebook
  • twitter
  • YouTube
  • Newsletter
  • rss
  • Rakiety made in Poland

    Przemysław Kucharczak

    |

    GN 40/2008

    dodane 06.10.2008 11:24

    Na dźwięk słowa „rakiety” przychodzą nam na myśl amerykańskie pociski międzykontynentalne, tarcza antyrakietowa albo sowieckie „Katiusze” z filmów o II wojnie światowej. Mało kto pamięta, że pionierami w bojowym zastosowaniu rakiet w XIX wieku byli... Polacy.

    Chwila największej chwały polskich oddziałów rakietowych zdarzyła się 177 lat temu, wieczorem 25 lutego. Na polskie oddziały, cofające się z Olszynki Grochowskiej w czasie powstania listopadowego, szarżowała wtedy ogromna masa rosyjskiej kawalerii. Czworoboki „Czwartaków” i innych polskich piechurów zaczęły ziać ogniem, ale Rosjan było zbyt wielu. Jeszcze chwila, a zakuci w napierśniki rosyjscy jeźdźcy z elitarnej trzeciej dywizji kirasjerów wdarliby się między cofających się Polaków. Klęska wisiała na włosku. Wtedy właśnie pułkownik Prądzyński kazał użyć tajnej polskiej broni: rakiet. Aż do tej chwili stały w rezerwie, bo oficerowie nie bardzo im ufali. To, co stało się w kilku następnych minutach, Prądzyński wspominał tak: „Rakietnicy zaczynają natychmiast puszczać swoje race na całą równinę, a zwłaszcza na owe masy jazdy rosyjskiej. Pociski te, nieznane wcale rosyjskiemu wojsku, ogromne wrażenie czyniły na ludziach i koniach, ile że to wrażenie powiększone było przez dzień zimowy, szary i już chylący się do wieczora”. Świetlne pociski mknęły ku Rosjanom z gwizdem i wyciem. Zwłaszcza konie elitarnej rosyjskiej jazdy oszalały. Rosyjskie oddziały uległy panice. – Według niektórych relacji, cofające się szeregi stratowały jeden z własnych pułków. Konie poniosły część kawalerzystów, którzy dopiero po dłuższym czasie, jeśli w ogóle, wrócili do jednostek – relacjonuje Maciej Mechliński z Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie, prezes Stowarzyszenia Artylerii Dawnej „Arsenał”. – W tej bitwie o Olszynkę Grochowską w 1831 roku zaledwie jedna kompania rakietników polskich ocaliła całe wojsko – dodaje.

    Smok z rakietą
    Technologię rakietową ludzie znają jednak od ponad tysiąca lat. Wymyślili ją Chińczycy, a do Europy przynieśli Mongołowie w czasie swoich najazdów. W 1241 roku w bitwie pod Legnicą odpalali rakiety w stronę wojsk śląskiego księcia Henryka Pobożnego. Były to właściwie latawce w kształcie smoków, z doczepionym napędem rakietowym. Mongołowie próbowali nimi po prostu wystraszyć polskich i niemieckich rycerzy. W następnych wiekach Europejczycy czasami stosowali rakiety. – Ich zaletą była uniwersalność. Armaty były bardzo ciężkie, a tymczasem rakietę można było odpalić z jakiejkolwiek płaszczyzny: z drzwi od stodoły, z nasypu, a nawet z dołu w ziemi o odpowiednim kącie nachylenia – tłumaczy Maciej Mechliński. Dopiero jednak w XIX wieku badania nad rakietami bojowymi nabrały rozpędu. W wojnach napoleońskich Anglicy i Francuzi próbowali za ich pomocą podpalać oblegane przez siebie miasta. W 1822 roku w ten technologiczny wyścig włączyło się Królestwo Polskie – zależne od Rosji państewko, na którego tronie zasiadał rosyjski car. W Warszawie rezydował brat cara, Wielki Książę Konstanty. Jego oczkiem w głowie była armia Królestwa Polskiego. Osobiście włączał się w jej ćwiczenie, niestety, ujawniając przy tym patologiczną i sadystyczną część swojej natury. Był wobec polskich żołnierzy okrutny, a jednocześnie w jakiś dziwny sposób ich kochał. Chciał, żeby „jego” armia była bardzo nowoczesna. Dlatego wysłuchał generała Józefa Bema i zgodził się na powołanie I Polskiego Korpusu Rakietników. – I na szczęście nie wtrącał się w jego szkolenie! – mówi Mechliński.

    «« | « | 1 | 2 | 3 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    Reklama

    Reklama

    Zachowane na później

    Pobieranie listy

    Reklama

    przewiń w dół