• facebook
  • twitter
  • YouTube
  • Newsletter
  • rss
  • Sukces, ale nie zwycięstwo

    Edward Kabiesz Edward Kabiesz

    dodane 30.07.2017 16:55

    Zaskoczeniem może być fakt, że w „Dunkierce” nie zobaczymy ani jednego niemieckiego żołnierza.

    „Dunkierka” jest filmem o wojnie widzianej z perspektywy kilku osób, żołnierzy i cywilów, przedstawionych w akcji.  Reżyser  zrezygnował z linearnej narracji.  Trochę   potrwa zanim widz zdąży się przyzwyczaić do przyjętej przez twórcę filmu formuły, ale pozwala ona  przedstawić wydarzenia z różnych punktów widzenia.

    „Dunkierka” Christophera Nolana jest  wojennym widowiskiem jakich dzisiaj się już nie kręci. Nie tylko z obawy, że nie zainteresują widzów, ale ze względu na koszty. Nolan, autor wielu filmowych hitów, dysponował ogromnym budżetem. To pozwoliło mu ograniczyć stosowanie technik komputerowych. Nawet sekwencje lotniczych pojedynków kręcono w powietrzu przy użyciu samolotów, a nie generowano komputerowo. Wszystko to wraz z wybudowaną dla potrzeb filmu scenografią pozwoliło nadało filmowi niesłychany autentyzm w przedstawianiu rozgrywających się na ekranie wydarzeń. 

    Film rozwija trzy  wątki rozgrywające się w rożnych płaszczyznach czasowych. Pierwszy  toczy się na plaży pod Dunkierką, a jego akcja rozgrywa się w przeciągu tygodnia, kolejny na morzu obejmuje jeden dzień, a ostatni w powietrzu i mieści się w godzinie.        

    „Dunkierka” przedstawia wojnę taką jaką jest, chociaż nie operuje nadużywanymi dzisiaj wyrazistymi obrazami wojennych okropności. Zaskoczeniem dla widzów może być fakt, że w „Dunkierce” nie zobaczymy ani jednego niemieckiego żołnierza. To świadomy zabieg, bo reżysera interesują wyłącznie wydarzenia widziane z perspektywy brytyjskiej. 

    Ewakuację Dunkierki oglądamy od strony jej bezpośrednich uczestników, czyli szeregowych żołnierzy, cywilów za sterami niewielkich łódek, czy pilotów brytyjskich myśliwców, a nie generałów i sztabowców. Nie znajdziemy tu filozoficznych wywodów na temat wojny, bohaterstwa czy patriotyzmu. Nolan dowiódł, że wszystko to można pokazać obrazem,  w działaniach  filmowych  bohaterów. Nawet kiedy słuchamy fragmentów przemówienia Churchilla, nie wygłasza je sam premier, ale odczytuje z gazety jeden z uratowanych szeregowców. Churchill nie miał złudzeń. Nazwał operację sukcesem, ale nie zwycięstwem. Taka była też prawda, bo alianci ponieśli we Francji klęskę.

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Wybrane dla Ciebie

    • Gość
      30.07.2017 22:03
      Do arcydzieła "Smoleńsk" nie dorasta nawet do pięt
    • Ala
      31.07.2017 08:07
      polityczna poprawność wzięła gore. Niemców pod Dunkierka nie było. Nie zdziwiłabym się gdyby pokazano radzieckich żołnierzy spychających Brytyjczyków do morza.
    • Gość
      31.07.2017 09:42
      Niemieccy żołnierze byli - na końcu biorą Farriera do niewoli. Z drugiej strony po co mieliby być pokazywani? Jak dzielnie walczą o każdy metr francuskiej ziemi? No i wojny nie prowadzi się na krótkim dystansie tylko właśnie 300-400m a wtedy to nie widać kto strzela i do czego my strzelamy.
    • JAWA25
      31.07.2017 11:44
      http://film.org.pl/a/ranking/5-powodow-w-obliczu-ktorych-trudno-uznac-dunkierke-najlepszym-filmem-wojennym-od-lat-122313/
    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      przewiń w dół